French Press ve Küçük Bir Özgürlük Hissi

Kahveyi koyuyorsun. Suyu ekliyorsun. Pistonu yerleştiriyorsun.

Sonra bekliyorsun.

Ama bu bekleyiş, seni başında tutan bir bekleyiş değil.

Kahve kendi yoluna devam ederken sana da küçük bir alan açıyor.

Bir şeyler toparlayabiliyorsun.

Mesajlarına bakabiliyorsun.

Birkaç sayfa kitap okuyabiliyorsun.

Kısacası hayatın içine geri dönebiliyorsun.

French press'in en sevdiğim yanı da bu zaten.

Beni başında bekletmiyor.

Demlenirken kahve yalnız.

Ben bağımsız.

Sonra geri dönüyorsun.

Pistonu yavaşça aşağı indirirken, sanki yarım kalmış güzel bir sohbete kaldığın yerden devam ediyormuşsun gibi.

Ve ardından en sevdiğim an geliyor.

Kahveyi kupaya döktüğün anda, içinde sakladığı o mis kokunun gelip kalbine dokunmasına izin ver.

Armağan Portakal